ตอนที่ 240 นางจะต้องลำบากใจ

ในเรือนเล็กแห่งเจียงหนานนั้น เด็กหญิงน้อยผู้มีชื่อว่าก้อนหินมักโผล่หัวมามองนางอยู่เสมอ บางครั้งก็เดินผ่านหน้าประตูห้องอย่างแกล้งทำเป็นไม่มีอะไร ราวกับรอให้นางเรียกไว้

แต่เว่ยฝูอันกลับนั่งอยู่บนเก้าอี้เสมอ มองเด็กหญิงน้อยคนนั้นเดินผ่านไปมาอย่างเสแสร้ง โดยจงใจไม่เอ่ยเสียง

รอจนก้อนหินสอดหัวออกมาจากประตู มองนางอย่างอยากรู้อยากเห็นสักครู่ จากนั้นก้อนหินก็จะย่องเท้าเข้ามา โบกมือต่อหน้านาง

เว่ยฝูอันเงยหน้ามองนาง “ข้ามองเห็นนะ”

“อ้อ”

สมัยนั้นก้อนหินยังไม่เจ้าเล่ห์ และก็ไม่ได้คมปากขนาดนั้น นอกจากเอ่ย “อือ” เสียงหนึ่งอย่างอึดอัดแล้ว นางก็พูดอะไรไม่ออก

“ท่านแม่ของข้าบอกว่าร่างกายเจ้าไม่แข็งแรง พาเจ้าออกไปเล่นข้างนอกไม่ได้”