กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“เหตุใดจึงจับข้าขังไว้?”
เว่ยหนานเฉิงเอ่ยถาม
“จับขังไว้เพื่อเสพสุขกับเจ้า”
ทันทีที่หลี่เจิ่นชุนกล่าวจบ ปากของนางก็ถูกเว่ยหนานเฉิงปิดไว้
บุรุษหนุ่มผู้เพิ่งผ่านพิธีสวมกวานมีใบหูแดงก่ำดุจโลหิตพิราบ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะโกรธหรืออับอาย เขามองหลี่เจิ่นชุนพลางกัดฟันกรอดแล้วกล่าวว่า
“ต่อไปเจ้าจงอ่านหนังสือนิยายให้น้อยลงหน่อย!”
หลี่เจิ่นชุนผู้มีสมองมึนงงขมวดคิ้วจนกลายเป็นภูเขาลูกย่อม ครู่หนึ่งต่อมา ภูเขาลูกย่อมระหว่างคิ้วของนางก็ถูกดันจนราบเรียบ นางปัดมือของเว่ยหนานเฉิงออก เงยหน้ามองเขาแล้วเริ่มทำตัวเป็นอันธพาล
“หากเจ้ายอมถอดเสื้อผ้าจนหมดแล้วนอนบนเตียงข้า ข้าก็จะรับปากว่าจะไม่อ่านหนังสือนิยาย”
เว่ยหนานเฉิง “...เจ้าร่ำเรียนสิ่งใดมาบ้างกัน!”