กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“มิได้ลำบากอันใด การคุ้มครองท่านหญิงเป็นหน้าที่ของข้าน้อย”
กงอวี๋ถือกล่องไม้จันทน์ไว้ในมือ พลางมองเว่ยฝูอัน
เว่ยฝูอันเข้าใจความหมายของเขา เขาย่อมไม่มีทางส่งมอบกล่องไม้จันทน์
นางมองไปทางเจ้าอาวาสแล้วกล่าวด้วยสีหน้ารู้สึกผิดเล็กน้อยว่า
“เป็นข้าที่ทำให้เจ้าอาวาสหมดสนุก”
เจ้าอาวาสส่ายหน้า “ธูปนี้สุดท้ายก็ต้องตกอยู่ในมือท่านหญิงอยู่ดี”
เว่ยฝูอันมองกล่องในมือของกงอวี๋
นางกำลังคาดเดาว่าของที่อยู่ข้างในคือเถ้าธูป หรือเถ้ากระดูก
“เจ้าอาวาส ข้าอยากไปจุดตะเกียงนิรันดร์ให้ท่านแม่ที่โถงประธาน ไม่ทราบว่าเจ้าอาวาสหวยเอินจะยอมไปกับข้าหรือไม่”
“นับตั้งแต่จ่างกงจู่จากไป ตะเกียงนิรันดร์ของนางก็ลุกสว่างอยู่ในวัดแห่งนี้มาตลอด”