กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เยวี่ยจิงเชวี่ยขมวดคิ้วมองเขา “เจ้าไม่รู้สึกขายหน้าบ้างหรือ?”
“ขายหน้า? นี่มีอะไรให้ขายหน้ากัน? ข้าอ้อนวอนให้ฮูหยินของข้ากลับไปด้วย แล้วมันอย่างไร? ต่อให้เสียหน้าเพียงใด จะมีสิ่งใดน่าอับอายไปกว่าการถูกเจ้าขับสามีอีกเล่า?”
เว่ยซีเหนียนไม่สนใจว่าตนยังอยู่กลางเขา ทั้งยังไม่สนใจผู้จุดธูปจำนวนมากรอบข้าง เขาคุกเข่าลงอย่างไม่ลังเลแล้วกอดขาเยวี่ยจิงเชวี่ยเอาไว้
“ข้าไม่สน หากเจ้าไม่ยอมกลับไปกับข้า ข้าก็จะคุกเข่าอยู่ตรงนี้ ไม่ไปไหนทั้งนั้น!”
เขากอดขาเยวี่ยจิงเชวี่ยแน่น “ข้าก็จะไม่ปล่อยให้เจ้าไปเช่นกัน!”
เยวี่ยจิงเชวี่ยผู้ถูกกอดขาเอาไว้ “...”
ช่างขายหน้าจริง ๆ
เกรงว่าหลังจากเรื่องครานี้ ข่าวลือเรื่องคุณชายรองเว่ยคุกเข่าอ้อนวอนให้ฮูหยินกลับไป คงแพร่สะพัดไปทั่วซั่งจิงเป็นแน่