ตอนที่ 205 ข้าจำได้เพียงว่าเป็นบัณฑิต

ยามเว่ยซีเหนียนถูกไล่ลงจากรถม้า ลุงเหอผู้กำลังบังคับรถกับชิงเหนี่ยวซึ่งนั่งอยู่ด้านนอกต่างมองเขาด้วยสายตาเห็นอกเห็นใจพร้อมกัน

ชิงเหนี่ยวกระซิบพึมพำกับลุงเหอว่า

“วาจาของคุณชายบ้านข้านั้นเอาแน่เอานอนไม่ได้จริง ๆ บางครั้งก็พร่ำคำหวานเสียมากมาย แต่บางครั้งกลับชอบพูดจาขัดหูฮูหยินน้อยเสียอย่างนั้น”

“ข้ายังจำได้อยู่เลยว่า เมื่อก่อนตอนข้าเตรียมดอกไม้ให้ฮูหยินน้อย เขายังกล่าวหาว่าข้าเอาอกเอาใจอย่างไร้สาระอยู่เลย ไม่รู้ว่าตอนนี้ผู้ใดกันที่พอเลิกเวรทุกวันก็ซื้อดอกเหมยเหมันต์กลับมา พอดอกเหมยเหมันต์หมดฤดูกาล ตอนนี้ก็เปลี่ยนเป็นดอกท้อแล้ว”

เว่ยซีเหนียนยืนอยู่ที่เดิม มิได้ไล่ตามรถม้าไป

รอจนรถม้าเลี้ยวผ่านหัวมุมไปแล้ว เขาจึงเลี้ยวเข้าไปในตรอกอีกด้านหนึ่ง

……