ตอนที่ 169 ข้าจำไม่ได้

เว่ยซีเหนียนวิ่งออกมาจากพระราชวังด้วยความตื่นเต้นยินดี ครั้นเห็นรถม้าของตนเอง แววตาและสีหน้าก็เปี่ยมความร่าเริงอย่างเห็นได้ชัด

เขาปีนขึ้นรถม้าด้วยสีหน้าเบิกบาน เมื่อเห็นคนที่นั่งอยู่ด้านใน ก็ยิ้มแย้มเข้าไปหา

“เจ้ามารับข้าจริง ๆ ด้วย วันนี้หิมะตกหนักนัก ทันทีที่ออกจากประตูข้าก็เสียใจแล้ว รู้เช่นนี้ให้เจ้ารอข้าอยู่ที่บ้านเสียยังดีกว่า”

“มือเจ้าเย็นหรือไม่ ข้าจะช่วยกุมให้”

“ปล่อย”

“เพียะ!”

เยวี่ยจิงเชวี่ยกำลังจะดึงมือของตนออกจากมือเขา คาดไม่ถึงว่าพอยกมือขึ้น หลังมือกลับฟาดลงบนใบหน้าของเว่ยซีเหนียน

เยวี่ยจิงเชวี่ยยืนนิ่งอยู่กับที่ เว่ยซีเหนียนเองก็ตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้ามองนาง

หัวใจของเยวี่ยจิงเชวี่ยกระตุกวูบหนึ่ง ครู่ต่อมานางก็หันหน้าหนี หลบเลี่ยงสายตาของเขา

“เจ้าอยู่ห่างจากข้าหน่อย”