ตอนที่ 156 มีจดหมายจากฮูหยินน้อยใหญ่

เมืองซั่งจิงมีฝนตก พิรุณบางเบาในปลายฤดูใบไม้ร่วงชะโลมพื้นดินจนเปียกชื้น ทั่วอากาศอบอวลด้วยกลิ่นอายอันเงียบเหงา

เยวี่ยจิงเชวี่ยกอดกระปุกน้ำร้อนไว้ในอ้อมอก นั่งอยู่ในรถม้ารอเว่ยซีเหนียนเลิกเวร

นางเลิกม่านรถขึ้น มองไปทางประตูวัง

เว่ยซีเหนียนออกมาแล้ว ใบหน้าอ่อนเยาว์ขาวผ่องของเขาโดดเด่นเป็นพิเศษท่ามกลางเหล่าใต้เท้า และมีเพียงเขาคนเดียวที่ไม่ได้กางร่ม พอออกจากประตูวังก็วิ่งตรงมายังรถม้าทันที

เขาปีนขึ้นรถม้า ครั้นเห็นเยวี่ยจิงเชวี่ยอยู่ด้านในก็เผยสีหน้าดีใจวูบหนึ่ง

ขณะที่เขากำลังจะยื่นมือออกไป เยวี่ยจิงเชวี่ยก็เอ่ยว่า

“อย่ากอดข้า บนตัวเจ้ามีแต่น้ำ”

เว่ยซีเหนียน “...”

เอาเถิด

ไม่กอดก็ไม่กอด นางมารับเขา เขาก็ดีใจมากอยู่ดี