เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หิมะแรกของหลินเหอตกลงมาตลอดหนึ่งวันหนึ่งคืน ค่ำคืนนั้นเอง ขณะที่หิมะยังไม่ทันปกคลุมพื้นดินจนกลายเป็นผืนผ้าบาง ๆ ชาวเป่ยตี๋ก็เข้าตีเมืองอีกครั้ง
ในช่วงกลางดึก เจียงฉวี่เถาสวมเสื้อผ้าอย่างลวก ๆ กำลังจะตามทหารหญิงข้างกายออกจากกระโจม ทว่าวิ่งไปได้เพียงสองก้าว น่องของนางก็เจ็บจนสีหน้าบิดเบี้ยว
เกือบลืมไปแล้วว่า วันนี้การฝึกยามเช้าของนางไม่ผ่านอีกแล้ว นางยืนม้าอยู่เกือบครึ่งค่อนวัน อีกทั้งเพราะย่อตัวลงไม่ได้ จึงถูกเลี่ยนหลันฟาดแส้ไปสองครั้ง
ครั้นนางวิ่งออกไป เสียงตะโกนสังหารด้านนอกกำแพงเมืองก็ดังกึกก้องจนหูแทบดับ ราวกับอีกฝ่ายพร้อมจะผลักกำแพงเมืองให้พังลงแล้วบุกเข้ามาได้ทุกเมื่อ
ไม่รู้ว่าเพราะความหนาวเหน็บหรือเพราะหวาดกลัว นางจึงสะท้านกายครั้งหนึ่ง
เลี่ยนหลันเดินผ่านมาพอดี มองท่าทางของนางแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา