กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
สองวันต่อมา เว่ยหนานเฉิงได้รับบัตรเชิญฉบับหนึ่ง
บนบัตรเชิญไม่มีชื่อแซ่ มีเพียงชื่อภัตตาคารแห่งหนึ่ง
ชุยเยี่ยนมองบัตรเชิญ ก่อนหันไปมองเว่ยหนานเฉิงแล้วเลียริมฝีปาก
“นี่เชิญเจ้าหรือข้า หรือว่าจะเป็น…”
เขาหันไปมองเว่ยจิงเหอที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แดง พลางคลึงลูกวอลนัตในมือ
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า “องค์หญิง วันนั้นท่านได้พูดกับเยวี่ยเฟิงหรือไม่”
“ข้าจะพูดอะไรกับเขา เขาจะจับข้า ข้าย่อมอยู่ห่างจากเขาให้ไกล ไม่กล้าเข้าใกล้อยู่แล้ว”
เว่ยจิงเหอใช้มือข้างหนึ่งค้ำโต๊ะ นางมองเว่ยหนานเฉิงแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ในความเห็นของข้า คนส่วนใหญ่ย่อมคิดว่านี่เชิญเจ้า”