กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ก้อนหิน! ก้อนหิน แย่แล้ว! ขันทีผู้นั้นถือราชโองการไปยังจวนหวยหนานอ๋อง จะให้ท่านหญิงไปซั่งจิง!”
ทหารนายหนึ่งวิ่งเข้ากระโจมบัญชาการ พลางรีบมองไปทางหลี่เจิ่นชุน
ผ้าเช็ดหน้าในมือหลี่เจิ่นชุนร่วงลงพื้น “เจ้าว่าอะไรนะ?”
นางเพิ่งจะก้าวเท้าวิ่ง เลี่ยนหลันก็คว้าตัวนางเอาไว้
หลี่เจิ่นชุนหันกลับไปมองนาง
เลี่ยนหลันกล่าวว่า “ไปได้ แต่จงอย่าเสียกิริยา จนทำให้แผนการใหญ่พังเสียก่อน”
“อีกไม่นานก็จะเข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว”
หลี่เจิ่นชุนมองนาง มือสั่นเล็กน้อย “จากที่นี่ไปซั่งจิงมีระยะทางพันลี้ นางอาจตายได้นะ”
พอถึงฤดูหนาว เว่ยฝูอันก็ไม่ก้าวออกจากเรือน ทว่าต่อให้นางไม่ออกจากเรือน นางก็ยังยากจะรอดพ้นจากอาการเจ็บป่วยเพราะลมหนาวหลายครา
หากเดินทางไปซั่งจิง นางมีโอกาสสูงยิ่งที่จะสิ้นใจระหว่างทาง