ตอนที่ 137 เจ้าบอกว่าไม่มีใครก็ไม่มีใคร

บัดนี้เจ้าเป็นขุนนางเรียบเรียงแห่งสำนักหานหลิน เงินเดือนขุนนางแต่ละเดือนเป็นข้าวสารชั้นดีเจ็ดต้านครึ่ง บัดนี้มิใช่ปีที่เกิดภัยพิบัติ ราคาข้าวย่อมไม่ล้ำค่าเท่าหลายปีก่อน พอดีต้านละหกเฉียนเงิน

“คำนวณเป็นเงินแล้ว เงินเดือนของเจ้าคือสี่ตำลึงห้าเฉียนต่อเดือน หลังจากคนตระกูลเว่ยออกจากเมืองหลวงไปแล้ว อาศัยเงินเพียงสี่ตำลึงห้าเฉียนนี้ เจ้าจะเลี้ยงดูครอบครัวได้อย่างไร”

เยวี่ยจิงเชวี่ยนั่งอยู่บนรถเข็น สูงกว่าเว่ยซีเหนียนที่กำลังยอง ๆ อยู่เล็กน้อย

“เจ้าต้องการให้ข้าอยู่เป็นเพื่อนเจ้า แล้วเจ้าเคยคิดหรือไม่ว่าจะเลี้ยงดูข้าอย่างไร”

เว่ยซีเหนียนมิใช่คนโง่ ย่อมไม่ถูกนางชักนำให้หลงทาง

ป้าสะใภ้ใหญ่ก็มิใช่หรือที่มอบร้านค้า คฤหาสน์ และที่ดินภายใต้ตระกูลเว่ยให้เจ้าดูแล เมื่อมีสิ่งเหล่านี้อยู่ หรือยังจะปล่อยให้เจ้าและข้าอดตายได้เล่า