กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ในคุกหลวง ชายผู้สวมอาภรณ์สีดำขลิบดิ้นทองยืนอยู่หน้าเรือนจำ มองหญิงสาวที่นั่งอยู่บนกองฟางภายใน
“องค์หญิงช่างมีฝีมือดีจริง ๆ ถึงกับเกลี้ยกล่อมสุ่ยเอ๋อร์ให้ช่วยเหลือท่านได้”
เขามองเว่ยจิงเหอที่อยู่ด้านใน พลางเอ่ยอย่างราบเรียบว่า
“เจ้าเอ่ยสิ่งใดกับนาง”
“เรื่องนี้ข้าถูกใส่ร้ายจริง ๆ ก่อนจะได้พบนาง ข้าเองก็ไม่เคยคิดว่านางจะมาพบข้า”
เว่ยจิงเหอยกมุมปากขึ้น “แต่ว่า ในเมื่อนางมาแล้ว ข้าก็ไม่ถือสาที่จะพูดคุยกับนางสักหน่อย เดิมทีนางไม่จำเป็นต้องออกเรือนด้วยซ้ำ เป็นอาหญิงกับพี่ชายของนางต่างหากที่คิดจะใช้นางแลกเส้นทางความก้าวหน้า”
“เจ้าเหยียบไหล่นางเพื่อเป็นสุนัขรับใช้ผู้อื่น ในใจรู้สึกเบิกบานนักหรือ”
“องค์หญิงเรียกสุนัขอยู่คำแล้วคำเล่า คิดว่าคงไม่เคยถูกสุนัขกัดกระมัง”