เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ภายในห้องหอ เยวี่ยจิงเชวี่ยที่ขาบาดเจ็บจนขยับไม่ได้มองเว่ยซีเหนียนทีหนึ่ง มองหลี่เจิ่นชุนทีหนึ่ง สุดท้ายสายตาก็หยุดลงที่เว่ยซีเหนียน
“มิใช่ว่ากลับจวนตระกูลเว่ยแล้วหรือ เหตุใดจึงกลับมาอีกเล่า?”
เว่ยซีเหนียนทิ้งตัวนั่งลงบนขอบเตียง แค่นเสียงหึ
“เจ้าไปถามนาง”
เยวี่ยจิงเชวี่ยมองไปทางหลี่เจิ่นชุน หลี่เจิ่นชุนใช้เท้าเกี่ยวเก้าอี้ที่อยู่ด้านข้างเข้ามา วางไว้หน้าเตียงแล้วนั่งลงบนเก้าอี้
นางคว้ามือทั้งสองข้างของเยวี่ยจิงเชวี่ยไว้ แล้วมองนางด้วยดวงตาเป็นประกาย
“ข้าอยากถามว่า ทองคำเงินตราและเครื่องประดับที่ฝ่าบาทพระราชทานแก่ข้า ล้วนเป็นของข้าใช่หรือไม่? ข้าต้องแบ่งครึ่งหนึ่งให้เจ้าหรือไม่?”
“ไม่ต้อง” เยวี่ยจิงเชวี่ยก้มมองมือของตนที่ถูกกุมแน่นแวบหนึ่ง ก่อนเงยหน้ามองหลี่เจิ่นชุน
“ของเหล่านั้นล้วนเป็นของพี่สะใภ้”
“จริงหรือ?”