ตอนที่ 120 ให้รางวัลข้าหรือ?

ครู่หนึ่งต่อมา เว่ยซีเหนียนก็ถูกฝ่ามือหนึ่งฉาด

เมื่อเสียงฝ่ามือดังขึ้นอย่างชัดเจน เยวี่ยจิงเชวี่ยมองเขาพลางหอบหายใจ ก่อนจะใช้มือเช็ดริมฝีปากต่อหน้าเขา

เดิมทีนางโกรธมากแท้ ๆ แต่คนที่ถูกตบกลับดูน่าสงสารยิ่งกว่า

“เจ้าตบหน้าข้าอีกแล้ว”

เขากุมใบหน้าครึ่งหนึ่งไว้ แล้วมองนางด้วยสายตาเปี่ยมความแค้น

“ข้าเคยตบหน้าเจ้าตอนไหนกัน”

คราวก่อนนางฟาดหลังเขาชัด ๆ

“ตอนเด็ก ๆ เจ้าทำเอาใบหน้าของนายท่านผู้นี้แทบเสียโฉมเชียวนะ!”

เว่ยซีเหนียนกล่าวหาอย่างเปี่ยมความแค้น “หลังจากเจ้าขว้างใส่ข้าแล้ว ครั้งต่อมาเมื่อเจอข้า เจ้ายังใช้ฝ่ามือตบข้าอีกหนึ่งฉาด!”

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าตอนนั้นข้าอายุเท่าไร! ข้ากลัวเสียจนไม่กล้าพบหน้าเจ้า ทุกครั้งที่เห็นเจ้าก็ต้องหลบไปให้ไกล!”