ตอนที่ 104 รักษาไว้ไม่ได้

เว่ยซีเหนียนมองไปยังบัณฑิตผู้นั้น “พี่หลิ่ว เชิญ”

บัณฑิตผู้นี้นับว่ามีความสามารถด้านอักษรอยู่บ้าง ทว่าก็มีไม่มาก ยังเทียบพี่ชายของเขาและพี่ชายภรรยาไม่ได้

หลิ่วอวี้รับธนูศรมา แล้วประสานมือคารวะเว่ยซีเหนียน

“ข้าน้อยขอแสดงฝีมืออันต่ำต้อยแล้ว”

เขายกธนูศรขึ้น พาดลูกศร ง้างสาย แล้วลูกศรก็พุ่งออกไป

เว่ยซีเหนียนไม่คิดเลยว่า บัณฑิตผู้นี้ดูอ่อนแอบอบบาง ทว่ากลับยิงทะลุเป้าหมายได้ถึงสี่เป้า

บัณฑิตจากตระกูลยากจนสามารถทำได้ถึงขั้นนี้ นับว่าไม่เลวแล้ว

เว่ยซีเหนียนยิ้ม “พี่หลิ่วยิงได้ไม่เลว ทว่ารางวัลนี้คงเอาไปไม่ได้แล้ว”

เขารับธนูศรมา พาดลูกศรและง้างสายเช่นเดียวกัน ทว่าท่วงท่ากลับลื่นไหลดุจเมฆาเคลื่อนสายน้ำ ทุกการยกมือล้วนคล่องแคล่วเด็ดขาด

ลูกศรยิงทะลุเป้าหมายทั้งสิบ ก่อนจะปักตรึงอยู่บนต้นสนเข็มต้นหนึ่ง