กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เยวี่ยจิงเชวี่ยมองเขาด้วยความตะลึงงัน ครู่หนึ่งไม่รู้ว่าควรพูดสิ่งใด
เว่ยซีเหนียนขยับกายเล็กน้อย แล้วนั่งลงด้านหลังนาง
สุราที่ดื่มกับเจียงฉวี่เถามากมายถึงเพียงนั้นมิใช่ของปลอม แม้สมองของเขาจะมึนงง ทว่าดวงตากลับยังแจ่มใส
เขาหยิบกล่องไม้จันทน์ใบเล็กกว้างสองนิ้วออกมาจากแขนเสื้อ กล่องใบนี้ไม่กว้างใหญ่เท่ากล่องที่อยู่ในห้องประมูลลับคราวก่อน แต่สำหรับใส่ปิ่นเล่มหนึ่งย่อมเหลือเฟือ
“เอ้า ปิ่นของเจ้า ข้าซ่อมให้แล้ว บัดนี้คืนให้เจ้า”
เขายัดกล่องใส่มือเยวี่ยจิงเชวี่ย จากนั้นเอนกายไปด้านหลัง พิงหมอนนุ่ม
เว่ยซีเหนียนเงยหน้ามองเพดานเตียง ก่อนแสร้งทำเป็นปล่อยวางแล้วเอ่ยขึ้นว่า