ตอนที่ 93 เจ้าดุข้า!

หากนางไม่เอ่ยถึงก็คงยังดีอยู่ แต่พอเอ่ยขึ้นมา เว่ยซีเหนียนก็พลันนึกถึงเรื่องน่าอับอายที่ถูกบีบบังคับให้พิสูจน์ความบริสุทธิ์ในตอนกลางวันขึ้นมา

พอนึกขึ้นมาได้ เว่ยซีเหนียนก็ทั้งอับอายทั้งขุ่นเคือง

“ไปถามพี่ชายเจ้าเอาเอง!”

น่ารำคาญชะมัด

ตอนนี้เขาไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้แม้แต่น้อย

หากโกหก ไม่แน่ว่าเมื่อใดก็อาจถูกพี่ชายภรรยาจับได้

แต่หากไม่โกหก เขาก็รู้สึกยากจะเอ่ยปาก

คงไม่อาจพูดได้กระมังว่าเขาเที่ยวหอจุ้ยหงมานับร้อยนับพันครั้ง สุดท้ายกลับยังเป็นชายพรหมจรรย์อยู่

หากนางเกิดสงสัยเหมือนหญิงคณิกาเหล่านั้นในหอจุ้ยหงว่าเขาไร้ความสามารถขึ้นมา จะทำอย่างไรเล่า

เว่ยซีเหนียนเดินเท้าเปล่าเหยียบลงบนพื้น ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด จึงล้มตัวกลับลงไปในผ้าห่มของตนเสียเลย