ตอนที่ 92 เจ้าจะ ‘แท้งบุตร’ หรือ?

เยวี่ยจิงเชวี่ยยืนอยู่ใต้ระเบียงทางเดิน มองเว่ยซีเหนียนที่อยู่ในลานหลัง แต่นางมิได้เดินเข้าไป

ลานหลังจวนอัครเสนาบดีกว้างใหญ่นัก ต่อให้วางเป้าธนูสิบอันก็ยังไม่มีปัญหา

คงเป็นเพราะเขาคิดว่าตนเองสง่างามเหนือผู้ใด เว่ยซีเหนียนจึงชอบสวมอาภรณ์สีขาว หางม้าสูงยิ่งขับเน้นกลิ่นอายความเป็นหนุ่มน้อย

เดิมทีก็เป็นหนุ่มน้อยอยู่แล้ว เพียงแต่น่าเสียดายที่ซ่อนคมประกายเอาไว้

ยามหยิบธนู พาดศร ดึงสายธนู ทุกการเคลื่อนไหวล้วนเต็มไปด้วยความมั่นใจและโอหัง

ศรแหลมคมพุ่งออกไป เสียงเป้าถูกยิงทะลุดังขึ้นต่อเนื่องไม่ขาดสาย

เว่ยซีเหนียนถอนหายใจอย่างเสียดาย “ไม่ได้ฝึกมานานเกินไป มือจึงฝืดไปบ้าง”

เยวี่ยอี๋ที่อยู่ข้าง ๆ กะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะได้สติราวกับเพิ่งตื่นจากฝัน เขารีบหันไปมองเด็กรับใช้ข้างกาย