กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลังจากผ่านไปราวครึ่งเดือน หลี่เจิ่นชุนก็แอบไปยังจวนองค์หญิงใหญ่ครั้งหนึ่ง
เว่ยจิงเหอสวมชุดบุรุษสีขาวดุจแพรไหม ร่ายรำกระบี่อยู่ในลานเรือน แสงจันทราดุจสายน้ำ ต่อให้ไม่จุดโคมไฟ ลานเรือนก็ยังสว่างไสว
ทันทีที่หลี่เจิ่นชุนก้าวเข้าลานเรือน เว่ยจิงเหอก็ถีบชั้นวางอาวุธข้างกายหนึ่งครั้ง ทวนยาวพลันสั่นสะเทือนหลุดออกมา นางเตะซ้ำอีกที ทวนยาวก็พุ่งไปทางหลี่เจิ่นชุน
หลี่เจิ่นชุนเบี่ยงกายหลบทวนยาว จากนั้นในจังหวะที่ทวนยาวกำลังจะพุ่งผ่านไป นางก็ยื่นมือคว้าปลายด้ามทวนเอาไว้
นางกุมทวนยาวไว้ หันไปทางเว่ยจิงเหอ ร่ายรำอยู่สองสามกระบวนท่าตามอำเภอใจ ก่อนจะสะบัดทวนเป็นบุปผาทวนอันงดงาม
“ในเมื่อมาแล้ว ก็ร่ายรำกับข้าสักสองสามกระบวนท่า”
“ได้เลย องค์หญิง”