กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ไยต้องให้ฮองเฮาลงมือ ข้าจะอบรมสั่งสอนนางแทนจิงเชวี่ยเอง”
เว่ยจิงเหอในเสื้อคลุมแพรสีดำก้าวเข้ามา นางยืนอยู่เบื้องหน้าเยวี่ยเฟิงพลางยิ้มกล่าวว่า
“ใต้เท้าซื่อจง ช่างบังเอิญเสียจริง พวกเราได้พบกันอีกแล้ว ท่านว่าเราสองคนมีวาสนาต่อกันมากหรือไม่”
“องค์หญิงทรงเชื่อเรื่องวาสนาหรือ” เยวี่ยเฟิงถาม
“ย่อมเชื่ออยู่แล้ว”
เยวี่ยเฟิงยกมุมปากขึ้น “เช่นนั้นข้าน้อยกับองค์หญิงคงไม่มีวาสนาต่อกันแล้วกระมัง ข้าน้อยกับแม่นางเหล่านั้นที่พบกันวันละสามสี่ครั้งยังมีวาสนามากกว่า”
เว่ยจิงเหอยกมุมปากเช่นกัน “วาสนาระหว่างพวกนางกับใต้เท้าซื่อจง ย่อมแตกต่างจากวาสนาระหว่างข้ากับใต้เท้าซื่อจงเป็นธรรมดา”
รอยยิ้มบนมุมปากของเยวี่ยเฟิงเลือนหาย เขาเบือนสายตาไปทางอื่น
“ข้าน้อยไม่เชื่อเรื่องวาสนา”
“เช่นนั้นหรือ”