กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ณ จวนองค์หญิงใหญ่ เว่ยจิงเหอมองไข่มุกบนโต๊ะ ก่อนเงยหน้ามองยายเด็กโง่ตรงข้าม
“เอามาจากที่ใด?”
“แย่งมา”
ยายเด็กโง้ใช้สองมือค้ำโต๊ะประคองใบหน้า รอยยิ้มทำให้ดวงตาโค้งเป็นเสี้ยวจันทร์
“องค์หญิง มีคนเสนอเงิน 7,000 ตำลึงเพื่อซื้อไข่มุกเม็ดนี้เชียวนะเจ้าคะ 7,000 ตำลึงเชียว ต่อให้แจกเงินสงเคราะห์แก่ทหารผ่านศึกคนละ 50 ตำลึง ก็ยังแจกได้มากกว่าหนึ่งร้อยครัวเรือนเชียว”
ยิ่งไปกว่านั้น เงินสงเคราะห์ของทหารบาดเจ็บและพิการจำนวนมากยังไม่ถึง 50 ตำลึงด้วยซ้ำ แม้แต่เหล่าเซวียยามปลดประจำการก็ยังได้รับเพียง 20 ตำลึงเงิน
ตำลึงเงิน 20 จะทำอะไรได้บ้างเล่า อย่างมากก็พอซื้อที่ดินผืนบาง ๆ สองหมู่ และพอสร้างกระท่อมหญ้าซอมซ่อสักหลัง
หากเหลืออีก 10 ตำลึง ก็ยังพอแต่งภรรยาได้สักคน