กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ข้าคิดว่าอาหารหอจิ่วอันรสชาติดี จึงออกมากินข้าวสักมื้อ” เว่ยจิงเหอกล่าว
หลี่เจิ่นชุนยืนอยู่หน้าประตู รอยยิ้มของนางเสแสร้งอย่างยิ่ง
“คราวหน้าอย่าออกมากินข้างนอกเลย อาหารที่ข้าทำอร่อยกว่า ข้าจะไปทำให้เจ้าที่จวนองค์หญิง”
“จริงหรือเท็จ?” เว่ยจิงเหอมองสำรวจนางขึ้นลง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสงสัย
หลี่เจิ่นชุนทำหน้าทะเล้น น้ำเสียงเป็นธรรมชาติยิ่ง
“เท็จ”
เว่ยจิงเหอ “……”
นางนั่งลงบนม้านั่ง รินน้ำชาถ้วยหนึ่งยื่นให้หลี่เจิ่นชุน
“ข้ารู้ว่าเจ้าจะถามอะไร ก็อย่างที่เจ้าเห็นนั่นแหละ ข้ากับสุนัขรับใช้ผู้นั้นไม่ลงรอยกัน แม้แต่ความสัมพันธ์ฉากหน้าข้ายังคร้านจะเสแสร้งประจบประแจง จะให้เขารู้ไม่ได้ว่าเจ้าเป็นคนของข้า”
หลี่เจิ่นชุนรับถ้วยชาจากมือนาง ดวงตากลอกวูบหนึ่ง