ตอนที่ 22 ข้าก็ผิด

แน่นอนว่าข้ามาเยี่ยมพี่ใหญ่!

เว่ยซีเหนียนเกาะแขนเว่ยหนานเฉิงไว้แน่น “ไม่ใช่ข้าจะว่าอะไรนะ ท่านย่าก็ใจร้ายเกินไปแล้ว พี่ใหญ่ยึดถือกฎเกณฑ์มานานหลายปี กว่าจะคิดได้เสียที พวกท่านกลับลงโทษให้เขาไปคุกเข่าที่ศาลบรรพชน! จำเป็นต้องถึงเพียงนั้นเชียวหรือ!”

เปลือกตาหลี่เจิ่นชุนกระตุก นางหันไปมองเขา

นางยังไม่ทันเอ่ยปากห้าม เจ้าคนโง่ผู้นี้ก็กล่าวอย่างกำเริบเสิบสานถึงที่สุดว่า

“พี่ข้าไม่ออกไปหาสตรีอื่นข้างนอก หรือว่าจะให้เขาเฝ้าอยู่กับยายเด็กโง่ผู้นี้ไปชั่วชีวิตหรือไร? ตระกูลเว่ยของเราสืบทอดกันมาสี่รุ่น ยังไม่เคยมีธรรมเนียมขับภรรยามาก่อน พี่ใหญ่ขับภรรยาไม่ได้ เช่นนั้นก็ทำได้เพียงเฝ้าอยู่กับ—บัดซบ ผู้ใดถีบข้า!”