กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
อีกาตัวหนึ่งมีขนดำสนิททั้งร่าง กำลังกระพือปีก
เว่ยหนานเฉิงได้ยินเสียงจึงหันกลับไป เห็นเพียงประตูอันว่างเปล่ากับอีกาตัวหนึ่งที่ไม่รู้ว่าบินมาจากที่ใด
อีกากระพือปีกลงสู่พื้น ส่วนเว่ยซีเหนียนที่อยู่ข้าง ๆ ราวกับหนอนแมลงวันยักษ์ หันกลับไปจ้องอีกาพลางเอ่ยด้วยความแค้นว่า
“โลกนี้ช่างไม่ยุติธรรม แม้แต่นกยังมีชีวิตดีกว่าคน”
“อีกากินเนื้อเน่า ศพบนเนินศพไร้ญาตินอกเมืองมีมากมาย ปีกของอีกาย่อมอุดมสมบูรณ์เป็นธรรมดา”
เว่ยซีเหนียนพลันยืดตัวตรง “เจ้านี่กินเนื้อคนหรือ?! ”
“เช่นนั้นยังจะคุกเข่าอยู่ทำไม รีบไล่เจ้าตัวอัปมงคลนี่ออกไปเสีย อย่าให้มันรบกวนบรรพชนทั้งหลายของตระกูลเว่ย”