ตอนที่ 19 ข้าจะคุยกับพี่สะใภ้ใหญ่

หลี่เจิ่นชุนไม่ได้เคยนั่งเคียงข้างเว่ยหนานเฉิงเช่นนี้มาหลายปีแล้ว

หากบนโต๊ะหนังสือตรงหน้านางมิใช่กู่ฉิน นางคงรู้สึกยินดีอย่างยิ่งที่ชาตินี้ยังมีโอกาสได้ศึกษาร่ำเรียนเคียงข้างเว่ยหนานเฉิง

เมื่อมองกู่ฉินตรงหน้า คิ้วของนางก็ขมวดแน่นเสียจนหนีบยุงให้ตายได้ ใบหน้าเล็กย่นยู่ราวกับมะระ

นางหันไปมองเว่ยหนานเฉิง พยายามหาทางรักษาชีวิตสุนัขของตนเองเอาไว้

“ไม่ต้องเรียนแล้วดีหรือไม่”

นางเสริมว่า “ที่ข้าบอกว่าไม่ต้องเรียนแล้ว ก็เพราะเห็นแก่หูของท่าน”

เว่ยหนานเฉิงกล่าวอย่างสงบนิ่งว่า “เจ้าจงดีดไปเถิด หากเป็นคนจิตใจสูงส่ง เสียงฉินย่อมไม่ถึงกับฟังไม่ได้”

แล้วหากนางมิได้จิตใจสูงส่งเล่า

หลี่เจิ่นชุนหดสายตากลับมา วางมือทั้งสองลงบนกู่ฉิน แล้วหลับตาลงอย่างไม่หวั่นเกรงความตาย

ตัง ๆ ๆ เคล้ง ๆ ๆ เคร้ง ๆ ๆ