ตอนที่ 18 เขาลาออกจากราชการแล้ว

เซี่ยเหวยอันแทบจะกัดฟันสีเงินของตนจนแหลกละเอียด “เช่นนั้นเจ้าก็หลอกข้ารึ?”

จะกล่าวอย่างไรดีเล่า แววตาที่เขามองหลี่เจิ่นชุนราวกับหญิงสาวผู้รักนวลสงวนตัวกำลังมองชายสารเลวที่หลอกลวงความบริสุทธิ์ของนาง

เขาแทบอยากบีบคอหลี่เจิ่นชุนให้นางพูดใหม่อีกครั้ง

หลี่เจิ่นชุนรีบโบกมือ “ไม่ใช่ไม่ใช่ ข้าเพียงกุข่าวขึ้นมาเท่านั้น ตอนที่ข้ากุข่าว ข้าเองก็เชื่อข่าวลือนั้น ข้าก็คิดว่ามันเป็นเรื่องจริงเหมือนกัน แต่ทว่า…”

นางเหลือบมองเยวี่ยจิงเชวี่ยที่กำลังดื่มน้ำชาอยู่ด้านข้าง แล้วหัวเราะแหะ ๆ สองครั้ง ดูคล้ายลิงป่าที่ขโมยลูกท้อบนภูเขาบุปผาผลไม้ ทั้งดูโง่งมและมีพิรุธ

“ข้าเพียงคิดว่าจิงเชวี่ยคงไม่สนใจเว่ยซีเหนียนเท่านั้นเอง”

กล่าวจบ นางยังไม่ลืมหันไปมองเจียงฉวี่เถา “เจ้าว่าจริงหรือไม่ จิงเชวี่ยของเรางดงามเลิศล้ำถึงเพียงนี้ จะไปถูกใจเจ้าเว่ยรองทึ่มทื่อผู้นั้นได้อย่างไร”

“ไม่ใช่”

หลี่เจิ่นชุน: ?

เจียงฉวี่เถากล่าวอย่างสงบนิ่ง “เมื่อก่อนข้าก็คิดเช่นนั้น แต่พอมาคิดดูตอนนี้ ข้าตั้งใจจะล้มล้างความคิดเดิมของข้า”