กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“คุณหนู คุณชายรองไปพบฮูหยินน้อยใหญ่เจ้าค่ะ”
เยวี่ยจิงเชวี่ยหลุบตาลง พลิกอ่านหนังสือในมือ “แล้วคุณชายใหญ่ตระกูลเว่ยเล่า?”
“ดูเหมือนจะออกไปข้างนอกเจ้าค่ะ”
เยวี่ยจิงเชวี่ยวางหนังสือในมือลง “ไปศาลาว่าการกระมัง เขาได้รับตำแหน่งราชการแล้ว แม้ตำแหน่งจะไม่ใหญ่โต ทว่าก็เป็นขุนนางผู้ปกครองราษฎรแห่งซั่งจิงที่มีอำนาจแท้จริง”
“คดีในเมืองซั่งจิงมีมากมายดุจขนโค ต่อให้เป็นวันสมรสก็ยังยากจะมีเวลาว่าง”
หญิงนักยุทธ์ที่ยืนอยู่ด้านข้างไม่กล้าส่งเสียง
เยวี่ยจิงเชวี่ยหัวเราะเยาะตนเอง “เสียแรงที่ข้าอ่านหนังสือร่วมกับเขามานานหลายปี สุดท้ายเขากลายเป็นขุนนางผู้ปกครองราษฎรแห่งซั่งจิง ส่วนข้ากลับทำได้เพียงอยู่สงบในเรือนฝ่ายใน”
นางหลุบตาลงมองหนังสือข้างกาย “ไปพาคุณชายรองกลับมา ในเมื่อข้ารับปากฮูหยินผู้เฒ่าแล้วว่าจะคอยกำกับให้เขาตั้งใจอ่านหนังสือ ย่อมต้องทำหน้าที่ให้ดี”
นางหลุบตาลงมองกำไลหยกบนข้อมือ ถอดกำไลหยกออกวางไว้ในกล่องไม้ ก่อนส่งกล่องไม้ให้หญิงนักยุทธ์
“เก็บรักษาไว้ให้ข้าดี ๆ”