เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 398 ใช้เงิน
“น่าสนใจกว่าที่นั่นเยอะ ไปถึงแล้วพวกคุณก็รู้เอง”
ในเมื่อเสิ่นเหิงพาไป๋เจียวเจียวไปด้วย ย่อมไม่ใช่สถานที่ธรรมดาทั่วไปแน่นอน
ทั้งสามคนเดินไปสองลี้ และนั่งรถต่ออีกราวครึ่งชั่วโมง จึงมาถึงตลาดที่เสิ่นเหิงเอ่ยถึง
ตรงหัวถนน หยางเฟิงหลินสูดหายใจเข้าลึกอีกครั้ง ด้วยความที่เมื่อคืนพักผ่อนไม่เต็มที่ ลมหายใจเฮือกนี้เกือบทำให้เขาเป็นลมล้มพับไป
“แถวนี้มีแต่พ่อค้าแม่ค้ารายย่อย แต่ต่างคนต่างขายของตัวเอง น่าสนใจมาก”
ไม่เหมือนห้างสรรพสินค้าเมื่อวาน แผงขายของแถวนี้อย่างมากก็เป็นหน้าร้านขนาดเท่าฝ่ามือ ส่วนใหญ่ที่กวาดสายตามองไปล้วนเป็นแผงลอยเล็ก ๆ ที่ตั้งเบียดชิดติดกัน แม้แต่ป้ายหน้าร้านก็ยังไม่มี
ทว่าของที่วางขายอยู่นั้นกลับน่าสนใจอย่างยิ่ง แทบทั้งสายไม่มีของซ้ำกันเลย แม้จะเป็นประเภทเดียวกัน แต่ก็หลากหลายละลานตา สินค้าที่วางอยู่ล้วนไม่เหมือนกัน
หยางเฟิงหลินคล้ายคนบ้า เลือกดูชิ้นนี้ทีชิ้นนั้นทีพลางคลำเงินในกระเป๋า ไม่รู้ว่าเงิน 80 หยวนในกระเป๋าตนจะพอใช้หรือไม่
เขาลงไปนั่งยองข้างแผงขายของเบ็ดเตล็ดชิ้นเล็ก ถูกใจกบสังกะสีทาสีเขียวตัวหนึ่ง ไขลานแล้วกระโดดได้ไกลมาก พลันชอบจนวางไม่ลง หยิบขึ้นมาสองตัวไว้ในมือแล้วลูบคลำไม่หยุด