เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 351 สอบปากคำอีกครั้ง
คำพูดของหยางฉางผิงทำให้วางกว่างหยางละอายใจจนแทบแทรกแผ่นดินหนี ได้แต่นั่งอยู่ตรงนั้นด้วยความกระอักกระอ่วนใจยิ่ง
ไป๋ซื่อฉิงเพิ่งเคยพบหยางฉางผิงเป็นครั้งแรก ในที่สุดก็สบช่องเอ่ยทักทายเขา “น้าคะ วันนี้ฉันกับซู่เซียนเพิ่งมาถึงเมืองเยี่ยน ต้องขอบคุณน้ามากเลยนะคะที่ให้เฟิงหลินไปรับพวกเรา”
หยางฉางผิงจึงหันมามองไป๋ซื่อฉิง เขาพิจารณาดูเธออยู่ครู่ใหญ่ด้วยความประหลาดใจระคนยินดี “เธอคือซื่อฉิงใช่ไหม”
“ใช่ค่ะ”
“มา ๆ มานั่งตรงนี้สิ จะไปยืนตรงประตูทำไมกัน” แม้ไป๋ซื่อฉิงจะไม่ค่อยเหมือนหยางอันเท่าไร แต่หยางฉางผิงก็ยังรักใคร่เอ็นดูตามไปด้วย อีกทั้งเขามีลูกชายเพียงคนเดียว พอได้เห็นเด็กผู้หญิงรุ่นหลังที่มีสายเลือดเดียวกับตนจึงเอ็นดูเป็นพิเศษ “เพิ่งลงจากรถไฟเลยใช่ไหม ลำบากพวกเธอสองพี่น้องต้องมาเหน็ดเหนื่อยอยู่ที่นี่จริง ๆ”
หยางฉางผิงพูดพลางรู้สึกโมโหกับประสิทธิภาพการทำงานของสถานีตำรวจแห่งนี้
ไป๋ซื่อฉิงกล่าวว่า “ปกติฉันกับซู่เซียนก็ทำงานกันทั้งวันอยู่แล้ว นั่งรถไฟก็แค่ได้แต่นั่งอยู่เฉย ๆ จะเหนื่อยอะไรกันคะ”
หยางฉางผิงพูดคุยเรื่องสัพเพเหระของหมู่บ้านสือหลี่ตามเรื่องที่ไป๋ซื่อฉิงเล่า ฝ่ายไป๋ซื่อฉิงก็ฉลาดเฉลียว ดึงบทสนทนาเข้าสู่ความทรงจำอันน้อยนิดในวัยเด็กระหว่างเธอกับหยางอัน ซึ่งหยางฉางผิงก็ตั้งอกตั้งใจฟังเป็นอย่างยิ่ง
ห้องทำงานของสถานีตำรวจ จึงกลายสภาพเป็นห้องรับแขกของตระกูลหยางไปเสียแล้ว