เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 327 คนรักสุนัข
คุณปู่หยางกลับพูดว่า “นี่ไม่ใช่ฉันเขียน ฉันไม่เคยเขียนของพรรค์นี้มาก่อนเลย!”
ตอนนี้คุณปู่หยางยังไม่เลอะเลือนเลยด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับเมื่อเกือบ 30 ปีก่อน ตอนนั้นเขาในฐานะผู้นำกองทัพ จะไปทำเรื่องสั่นคลอนขวัญกำลังใจทหารอย่างการส่งจดหมายสั่งเสียกลับบ้านได้ยังไง
หยางฉางผิงหยิบจดหมายไปพลิกดูสองที “พ่อ นี่มันลายมือพ่อจริง ๆ นะ”
“แต่ไม่ใช่ฉันเขียนแน่ ๆ!”
คุณปู่หยางไม่ได้เรียนหนังสือมาสักกี่ปี ลายมือไม่ได้มีรูปแบบตัวอักษรหรือเอกลักษณ์เฉพาะตัวอะไร ก็แค่ตัวอักษรตัวใหญ่เขียนเป็นเส้น ๆ ธรรมดาทั่วไป
พอได้ยินเขาพูดยืนยันขนาดนั้น หยางฉางผิงก็เพ่งพินิจอยู่ครู่หนึ่ง เริ่มสงสัยขึ้นมาบ้าง “ถ้าไม่ได้เป็นพ่อเขียน เรื่องนี้มันก็…”
ข่าวลวงเรื่องการตายของพวกเขาสามพี่น้อง พอเอามาวางคู่กับจดหมายสั่งเสียพิลึกกึกกือฉบับนี้ จะให้เขาบอกว่าเป็นเรื่องบังเอิญได้ยังไง