เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 326 มาหาถึงที่
ระหว่างทาง หยางเฟิงหลินที่กระตือรือร้นจนออกนอกหน้าถึงกับเริ่มหมดแรงใจ “พี่สาม ทำไมพี่ไม่คุยกับผมเลยล่ะ ผมพูดมากมาตั้งแต่เด็ก พี่อย่าเพิ่งรำคาญผมนะ เนื้อแท้ผมเป็นคนอุปนิสัยดีมากจริง ๆ ไม่เชื่อพี่ลองถามพี่สาวดูสิ”
“เปล่าหรอก ฉันแค่ตื่นเต้นนิดหน่อย”
ไป๋ซื่อปัวอิจฉาคนที่พูดเก่งมาตั้งแต่เด็ก เขาเป็นคนปากหนัก แม้กระทั่งตอนเด็ก ๆ โดนเด็กคนอื่นรังแก ก็เป็นไป๋ซื่อฉิงที่ออกหน้าด่าสวนกลับไปแทนเขาทั้งนั้น
“พี่ไม่ต้องตื่นเต้นหรอก พ่อผมพอได้ยินพี่สาวบอกว่าพี่เป็นทหารอยู่ในเขตทหารแห่งนี้เขาก็ดีใจมาก พูดตลอดเลยว่ามีผู้สืบทอดแล้ว ก่อนที่จะตามหาพวกพี่เจอ รุ่นพวกเรามีผมแค่คนเดียว ผมรู้ตัวดีว่าตัวเองไม่ได้เรื่อง พ่อผมเองก็ทำใจเข้มงวดไม่ลง ความหวังที่พวกเขามีต่อผมเลยมีแค่อยู่รอดปลอดภัยจนแก่นั่นก็ถือว่าชนะแล้ว แต่พอบ้านเราจู่ ๆ ก็มีเด็กที่ยอดเยี่ยมโผล่มา เขาก็ดีใจสุด ๆ เหมือนกับได้จุดไฟจิตใจนักสู้ขึ้นมาใหม่อีกครั้งอย่างนั้นแหละ”
ไป๋เจียวเจียวนับถือหยางเฟิงหลินอยู่ไม่น้อย เด็กคนนี้ถึงกับนอนราบได้ทะลุปรุโปร่งถึงเพียงนี้
เขาพูดไม่ผิดเลย คุณชายรุ่นสองที่ไม่ได้มีความสามารถอะไร การไม่ทำอะไรเลยบางทีอาจเป็นการสร้างประโยชน์สูงสุดให้กับครอบครัวแล้ว