เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คลังนิยาย
ตอนที่ 227 ลูกสาวที่ออกเรือนคือน้ำที่สาดออกไป
ลุงใหญ่ตระกูลไป๋ได้รับการพยุงอยู่ เขาถลึงตาใส่เสิ่นเหิงแล้วเอ่ยกับไป๋จื้อหม่านว่า “แกจะมองดูลูกเขยคนหนึ่งมาอาละวาดในบ้านแกแบบนี้หรือไง?”
เมียของเขาที่อยู่ด้านข้างเอาข้อศอกสะกิดเขาเบา ๆ พลางเอ่ยว่า “พูดให้น้อยลงสักสองคำเถอะ”
ป้าสะใภ้ใหญ่มองดูเสิ่นเหิงแล้วไม่เหมือนคนที่น่าไปหาเรื่องเลย อย่าว่าแต่ไป๋จื้อหม่านที่เป็นคนพิการอัมพาตเลย ต่อให้เป็นพวกเธอ หากต้องมาเจอกับลูกเขยแบบนี้ ก็จนปัญญาทำอะไรไม่ถูกเหมือนกันไม่ใช่หรือ?
สะใภ้ลูกพี่ลูกน้องฝ่ายพ่อที่เพิ่งถูกเสิ่นเหิงทำให้ตกใจจนหนีไปหลบอยู่ตรงมุมประตูเมื่อครู่ เวลานี้กลับเขยิบตัวออกมาช่วยพูดเสริมว่า “ฉันว่านะ ท้ายที่สุดบ้านนี้ก็แซ่ไป๋ อยากจะวางอำนาจก็กลับไปวางอำนาจที่บ้านตัวเองสิ”
“พี่สะใภ้ เธอพูดจาแบบนี้ได้ยังไงกัน” ป้าสะใภ้ใหญ่ทนฟังไม่ไหวจริง ๆ หากเสิ่นเหิงเก็บคำพูดนี้ไปคิดจริง แล้วกลับบ้านไปหาเรื่องสร้างความลำบากใจให้ไป๋เจียวเจียวจะทำอย่างไร!
พวกเขาล้วนรู้เพียงว่าเรื่องแต่งงานระหว่างไป๋เจียวเจียวกับเสิ่นเหิงตอนนั้นไม่ค่อยน่าอภิรมย์เท่าไร วันนี้มองดูแล้วอาจจะหวานชื่นขึ้นมาบ้าง แต่ใครจะรู้ว่าเป็นการแกล้งทำเพื่อแสดงให้คนนอกดูหรือเปล่า
ขนาดอยู่ข้างนอกเสิ่นเหิงยังดุร้ายป่าเถื่อนถึงเพียงนี้ แล้วนับประสาอะไรกับตอนกลับบ้านเล่า?
แม้ป้าสะใภ้ใหญ่จะไม่คุ้นเคยกับไป๋เจียวเจียวเอาเสียเลย แต่ไม่ว่าจะอย่างไรเธอก็เป็นลูกหลานของตระกูลไป๋ แถมยังเป็นคนที่มีอนาคตอีกด้วย จึงไม่อยากให้เธอต้องพบเจอกับเรื่องเลวร้ายอะไร