0258

⬢⬢⬢

ตอนที่ 258 ฉันจะเข้าไปเอง

เซียวโม่อวี้และบรรพชนตระกูลเซียวได้รับทราบสถานการณ์ปัจจุบันของเมืองตระกูลเซียวจากผู้อาวุโสทั้งสองอย่างรวดเร็ว

หลังจากเหล่าผู้บำเพ็ญจากขุมกำลังใหญ่จากไป เหล่าผู้บำเพ็ญวิญญาณตระกูลเซียวที่ถูกผนึกอยู่ในเมืองตระกูลเซียวก็หาวิธีช่วยเหลือตนเอง

เมื่อคำนวณผ่านการพยากรณ์ เส้นทางรอดสายเดียวของพวกเขาอย่างเร็วที่สุดน่าจะอยู่ในอีกหนึ่งหมื่นปีข้างหน้า หรืออาจเป็นหนึ่งแสนปีให้หลัง

พวกเขารวบรวมพลังทั้งตระกูลและใช้ทรัพยากรที่เหล่าผู้บำเพ็ญไม่ได้นำติดตัวไปด้วยในช่วงท้าย ทำการสร้างนครแกนกลางตระกูลเซียวที่ผุพังขึ้นมาใหม่ ซึ่งถูกเรียกว่านครสุดท้ายแห่งตระกูลเซียว

ภายในเมืองตระกูลเซียวอันเล็กจ้อยนั้น มีสถานที่บางจุดถูกติดตั้งค่ายกลกาลเวลาหนึ่งวันเท่าหนึ่งปีเอาไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้อายุขัยของเหล่าดวงจิตหมดสิ้นลง

เพื่อให้ทรัพยากรสามารถคงอยู่ได้นานขึ้น ค่ายกลจึงถูกออกแบบมาให้เหล่าจิตเดิมแท้จำศีลเพื่อลดการใช้พลัง โดยในแต่ละเดือนหรือทุกสามสิบปีจะมีจิตเดิมแท้สองตนทำหน้าที่เวรยาม

ค่ายกลสังเวยดวงจิตก็ถูกวางไว้ในช่วงเวลาเดียวกัน ครั้งหนึ่งสามารถชิงร่างได้เพียงสี่คน และเป็นการสุ่มเลือกดวงจิตที่กำลังหลับใหล ทั้งนี้เพราะทรัพยากรมีจำกัดเนื่องจากการทดสอบค่ายกลหนึ่งครั้งรับคนเข้าได้เพียงเจ็ดคน อีกทั้งยังเพื่อป้องกันไม่ให้ภายในดวงจิตของตระกูลเซียวมีไส้ศึกอีก

หลังจากรับทราบเรื่องเหล่านี้ เซียวโม่อวี้ก็ถามอย่างสงสัยว่า “บรรพชน ดินแดนผนึกคือที่ใดหรือขอรับ?”