0202

⬢⬢⬢

ตอนที่ 202 ความอดทนของอวี๋ไหวเจินจวิน

เฝิงเหยาหมายจะสะบัดมือออก สวี่หลิงเวยจึงปล่อยแขนของนางแล้วถ่ายทอดเสียงไปว่า “เห็นแก่ที่เจ้าเอ่ยขอโทษ ข้าจะให้อภัยในท่าทีก่อนหน้านี้ของเจ้าก็แล้วกัน”

เฝิงเหยาเบิกตากว้าง นางไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยินผ่านการถ่ายทอดเสียงนั้น

ทันใดนั้นสวี่หลิงเวยก็คว้าแขนของนางไว้อีกครั้งแล้วถ่ายทอดเสียงว่า “พอแล้ว ๆ ข้าให้อภัยเจ้าแล้ว ไม่ต้องขอโทษอีกหรอก”

“พรูด!” เฝิงเหยาถูกสวี่หลิงเวยทำให้โกรธจนหัวเราะออกมา นางอ้าปากค้างพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ไม่รู้จะกล่าวสิ่งใดดี

คนผู้นี้ช่างไร้ยางอายยิ่งนัก นางไปขอโทษตอนไหนกัน! แค่แตะแขนของนางก็ถือว่านางขอโทษแล้วหรือ? ไม่เคยพบเจอผู้ใดที่หน้าไม่อายได้ขนาดนี้มาก่อนเลย

ก็แค่เพื่อจะฉวยโอกาสจากนางและกินปลาของนาง ถึงกับคิดหาวิธีการสารพัดออกมาได้

เฝิงเหยาทั้งโกรธทั้งขำ นางจึงขู่ทิ้งท้ายไปว่า “เจ้าคอยดูก่อนเถอะ รอจังหวะที่อาจารย์ของข้าไม่อยู่ ข้าจะจัดการเจ้าแน่”

สวี่หลิงเวยคว้าแขนเฝิงเหยาไว้อีกครั้งแล้วกล่าวว่า “ไม่ต้องขอโทษจริงๆ นะ เรื่องเล็กน้อยเพียงแค่นี้ ข้าไม่ได้เก็บไปใส่ใจหรอก”