0201

⬢⬢⬢

ตอนที่ 201 มัจฉาเป่ยเฉิน

สวี่หลิงเวยเรียกหยดน้ำลูกเล็กออกมาจากจุดตันเถียน หยดน้ำลูกนั้นปรากฏขึ้นในน้ำ มันแตกต่างจากแสงสีฟ้าสลัวของน้ำโดยรอบ หยดน้ำนั่นเปล่งแสงสีขาวจาง ๆ ออกมา พร้อมกับปราณวิญญาณอันเข้มข้นที่ไม่อาจหาใดเปรียบได้

มันเข้มข้นกว่าปราณวิญญาณของผลวิญญาณครามสมุทรและของเหลววิญญาณที่ซื้อมาจากเว่ยจื่อชิงถึงหลายเท่า

เทียบได้กับของเหลววิญญาณที่นางได้รับในแดนลับกลั่นปราณเป่ยเฉิน เจินสุ่ยของนางยอมทุ่มไม้อั้นจริง ๆ!

ปรากฏขึ้นใต้น้ำ มันค่อย ๆ กระจายตัวออกไปทีละน้อยที่ก้นทะเลสาบ อย่าว่าแต่กับมัจฉาเป่ยเฉินเลย แม้แต่กับนางเองมันก็มีแรงดึงดูดใจมาก สวี่หลิงเวยมีความรู้สึกอยากจะกลืนมันลงไปในคำเดียว

สวี่หลิงเวยครุ่นคิดในใจ: ตั้งสติไว้ นี่คือเหยื่อปลาชั้นสูงที่ลูกรักของนางคายออกมา มัจฉาเป่ยเฉินน่ะหรือ ในสายตาของเจินสุ่ยพวกมันก็แค่ปลาโง่เขลาชั้นต่ำ ปลาโง่เหล่านั้นไม่มีทางต้านทานแรงดึงดูดของเหยื่อชั้นสูงได้แน่

นางใช้เคล็ดล่องหนซ่อนลมปราณและเคล็ดหลบวารีคอยอยู่ใกล้ ๆ หยดน้ำลูกเล็ก ดวงตาจ้องมองหยดน้ำไม่กะพริบ ตาข่ายปราณธาตุน้ำได้ก่อตัวขึ้นบริเวณใกล้เคียงแล้ว รอเพียงมัจฉาเป่ยเฉินมาติดกับด้วยตัวเอง

เวลาผ่านไปทีละนาทีทีละวินาที ปราณวิญญาณของหยดน้ำเล็ก ๆ ก็ค่อย ๆ กระจายออกไปกว้างขึ้นเรื่อย ๆ

“เจินสุ่ย จะมีมัจฉาเป่ยเฉินว่ายมาจริงๆ หรือ? พวกมันต้องใช้เวลานานเท่าใดจึงจะมาถึง?”