0187

⬢⬢⬢

ตอนที่ 187: ถ้ำพำนัก

หลิงเทียนอี้ต้องไปยังยอดเขาหลักแห่งยอดเขาค่ายกลเพื่อพบประมุขขุนเขา ซึ่งก็คืออาจารย์ของเขา “ซิงมู่เจินจวิน” ส่วนสวี่หลิงเวยนั้นสถานที่ที่นางต้องไปคือโถงผู้ดูแลของศิษย์สายนอก

สวี่หลิงเวยใช้เวลาอยู่ที่ยอดเขาค่ายกลสายนอกไม่นานนัก หลังจากเข้าสายนอกมา นางเพียงไปสอบเป็นนักค่ายกลขั้นสองและรับทำภารกิจไม่กี่อย่าง จากนั้นก็เก็บตัวบำเพ็ญในตลาดผู้บำเพ็ญนิกายเป่ยเฉินนเพื่อรอแดนเร้นลับจันทราแดงิรมย์เปิด

อันที่จริงนางไม่ได้กลับมายอดเขาค่ายกลเพียงปีเศษเท่านั้น ทว่าในยามนี้ที่ได้กลับมายอดเขาค่ายกลอีกครั้ง กลับรู้สึกราวกับว่าจากไปเป็นเวลานานเหลือเกิน

นอกโถงผู้ดูแลแห่งยอดเขาค่ายกล สวี่หลิงเวยได้พบกับ “ซุนจี้” ผู้ดูแลกิจการใบหน้าสี่เหลี่ยมที่ไม่ได้พบกันนานกว่าหนึ่งปี

ซุนจี้เห็นสวี่หลิงเวยก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะประสานมือยิ้มกล่าว “ศิษย์น้องสวี่ ไม่ได้พบกันนาน ยินดีด้วยที่สร้างรากฐานสำเร็จ”

การที่ถูกผู้ดูแลซุนเรียกว่าศิษย์น้อง สวี่หลิงเวยรู้สึกยินดีในใจ ลำดับอาวุโสสูงขึ้นแล้ว แต่นางยังคงรู้สึกไม่ชินเล็กน้อย นางจึงประสานมือคารวะตอบ “คารวะผู้ดูแลซุนเจ้าค่ะ”

“ศิษย์น้องสวี่ ครั้งนี้เจ้ากลับแคว้นต้าเว่ยไปเยี่ยมญาติค่อนข้างนานเลยนะ! หากผ่านไปอีกครึ่งปีแล้วเจ้ายังไม่กลับสำนัก ทางสำนักคงต้องจัดการในฐานะคนหายแล้วล่ะ”

สวี่หลิงเวยตกใจเล็กน้อยในใจ ไม่ใช่ยอดเขาค่ายกลให้สมาคมการค้าเป่ยเฉินตามหานางหรอกหรือ? ไม่นึกว่าโถงผู้ดูแลสายนอกจะไม่ทราบเรื่องนี้