0105

⬢⬢⬢

ตอนที่ 105 ความทรงจำ

บทที่ 105 ความทรงจำ

สวี่หลิงเวยรำลึกถึงเนื้อหาในหนังสือ:

เว่ยจื่อชิงออกไปฝึกฝนประสบการณ์นอกสำนัก กระบวนการนั้นช่างตื่นตาตื่นใจ มีทั้งวาสนาและภยันตราย

ยังคงอยู่ในเขตแดนนิกายดาราเหนือ โชคของนางดีนัก พบเข้ากับถ้ำพำนักของผู้บำเพ็ญแก่นทองคำที่ถูกปิดตาย ถ้ำพำนักนั้นมีอายุมานานปีแล้ว สิ่งของมากมายในถ้ำพำนักเนื่องจากวางทิ้งไว้นานเกินไปจนสูญเสียปราณวิญญาณและหมดสภาพไป

แต่ทว่านางยังโชคดีได้รับคาถาชั้นเลิศมาหนึ่งวิชา คือวิชาเหินเหาะควบคุมวัตถุ ไม่เพียงแต่สามารถเหินกระบี่ได้เท่านั้น ยังสามารถเหินเหาะด้วยการควบคุมวัตถุได้อีกด้วย เพียงแต่การฝึกฝนนั้นยากกว่าการเหินกระบี่มากนัก

เว่ยจื่อชิงฝึกฝนวิชาเหินเหาะควบคุมวัตถุภายในเขตของนิกายดาราเหนือ ช่วงแรกนางรู้สึกว่าวรยุทธ์นี้หยาบกระด้างยิ่งนัก ทั้งยังสิ้นเปลืองพลังวิญญาณมากกว่าการเหินกระบี่และมีความเร็วที่ช้ากว่า ทว่าเมื่อฝึกฝนจำนวนครั้งมากขึ้นเรื่อยๆ เว่ยจื่อชิงก็ค่อยๆ ค้นพบความวิจิตรของวรยุทธ์นี้

การฝึกฝนผ่านไปหลายวัน โดยไม่รู้ตัว เว่ยจื่อชิงได้บินออกจากเขตของนิกายดาราเหนือ บินออกจากเขตโจวตงหลิงหัว และเข้าสู่เขตแดนของมณฑลมารเร้นลับเหนือ

มณฑลมารเร้นลับเหนือ นี่คือถิ่นของผู้บำเพ็ญมาร ในยามที่เพิ่งก้าวเข้าสู่มณฑลมารเร้นลับเหนือ เว่ยจื่อชิงนั้นหวาดกลัวยิ่ง