0104

⬢⬢⬢

ตอนที่ 104 ป้ายคำสั่ง

เหลียงฝานเจินเหรินฟังเจตจำนงของสวี่หลิงเวยออกอย่างชัดเจนว่าเป็นการปฏิเสธ หากเขายังดึงดันในวันนี้ อีกฝ่ายก็อาจไม่ยอมเข้าร่วมยอดเขาที่หก และยังเป็นการทำให้เขาเสียหน้าต่อหน้าผู้น้อยอีกด้วย

เขาจึงอาศัยจังหวะนี้ตอบกลับว่า “ก็ดีเช่นกัน ไว้ระดับการหลอมศาสตราของเจ้าก้าวหน้าขึ้นเมื่อใด ค่อยมาหายอดเขาที่หกเพื่อพบผู้ดูแลก็แล้วกัน”

เหลียงฝานเจินเหรินไม่ได้ทิ้งยันต์ส่งเสียงไว้ให้สวี่หลิงเวย หากไม่มีวาสนาต่อกันเป็นศิษย์อาจารย์ ต่อให้ดึงดันไปก็หาได้ผลไม่

“ขอบพระคุณเจินเหริน”

หลังจากเหลียงฝานเจินเหรินพยักหน้าเบาๆ ก็เหินกระบี่จากไป สวี่หลิงเวยมองไม่ออกว่าเขากำลังโกรธอยู่หรือไม่ อย่างน้อยที่สุดบนใบหน้าเขาก็ไม่ได้แสดงออกว่าถูกนางล่วงเกิน

เหลียงฝานเจินเหรินพยักหน้าเบา ๆ ก่อนเหินกระบี่จากไป สวี่หลิงเวยดูไม่ออกว่าเขาโกรธเคืองหรือไม่ อย่างน้อยในเชิงหน้าตาเธอก็ไม่ได้ล่วงเกินเขา

หลังจากเหลียงฝานเจินเหรินจากไป หน้าหอค่ายกลก็เหลือเพียงสามคน คือผู้ดูแลซุน, สวี่หลิงเวยผู้เป็นอันดับหนึ่ง, ซ่งอี๋ฮุยอันดับสาม และเรือเหินที่ผู้ดูแลซุนนำออกมาแต่แรก

“สวี่หลิงเวย ซ่งอี๋ฮุย เชิญ!” ผู้ดูแลซุนผายมือไปทางทั้งสอง เป็นสัญญาณว่าพวกเขาสามารถขึ้นเรือเหินได้แล้ว