0100 บทที่ 100 รอยร้าว

บทที่ 100 รอยร้าว

ปิ่นหยกถูกชิงไป ซูหยางจึงถามขึ้นอย่างร้อนใจ

แต่ยิ่งเขาแสดงออกว่าห่วงใย อ้าวเจวี๋ยเทียนก็ยิ่งไม่มีทางคืนให้

เพราะยิ่งซูหยางร้อนใจ ความคับแค้นจากการถูกตบในใจของเขาก็ยิ่งสลายเร็วขึ้น

เมื่อเห็นอ้าวเจวี๋ยเทียนเป็นเช่นนี้ ซูหยางก็กัดริมฝีปาก สุดท้ายกลับยื่นมือเข้าไปแย่งโดยตรง

อ้าวเจวี๋ยเทียนปรายตามองสตรีผู้นี้อย่างดูแคลน

ร่างของเขาหายวับไปจากจุดเดิม หลบมือหยกที่ยื่นเข้ามา ครั้นปรากฏตัวอีกคราวก็อยู่เบื้องหลังซูหยางแล้ว

“ในเมื่อมหาจักรพรรดิผู้นี้หมายตาแล้ว ย่อมเป็นของของมหาจักรพรรดิผู้นี้

แน่นอน ว่าเจ้าก็เช่นกัน”