กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย AK APIRUK
บทที่ 96 แม่นางโปรดหยุดก่อน
แม้จะพยายามทำให้น้ำเสียงของตนเป็นปกติที่สุดแล้ว แต่หลังเจี้ยนเหยียนพูดจบ ภายในใจก็ยังอดสับสนวุ่นวายมิได้
ได้นอนห้องเดียวกับคนในดวงใจ อีกทั้งยังอาจต้องนอนเตียงเดียวกัน ภาพเช่นนั้น ต่อให้เพียงนึกถึง หัวใจของเขาก็แทบระเบิดแล้ว
แล้วจะยังสงบลงได้อย่างไร
แม้แต่สายตาก็เริ่มหลบเลี่ยงอยู่บ้าง
เขาไม่กล้ามอง และยิ่งไม่กล้าคิดเลยว่า หลังสวีหว่านฟังจบแล้ว จะมีสีหน้าเช่นไร
แต่แท้จริงแล้ว หลังซูหยางฟังคำของเจี้ยนเหยียนจบ เขากลับมิได้ประหลาดใจนัก
ตรงกันข้าม เขาเพียงรู้สึกว่านี่เป็นเรื่องปกติอย่างยิ่ง