กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
ซ่งอี้เซียวลุกขึ้นยืน สายตาซับซ้อนมองน้องชายคนนี้
ถ้าเปลี่ยนเป็นเด็กบ้านคนอื่น อาจยังอ้อนอยู่ข้างพ่อแม่
แต่เขากลับแบกรับภาระหนักมาตั้งนาน ไม่ต้องให้ตัวเองดูแลอีกแล้ว
ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ซ่งอี้เซียวเอ่ยขึ้น “เสี่ยวเคอ ฉันหวังมากกว่านี้ว่าเธอจะทะนุถนอมทุกสิ่งที่มีตอนนี้…”