ตอนที่ 122 ชอบทั้งสอง

ซ่งอี้เคอชะงักไปครู่หนึ่ง โครงหน้าบนใบหน้าเล็กที่เย็นชาแข็งกร้าวอ่อนโยนลงเล็กน้อย

เขาเบี่ยงหน้าไปด้านหนึ่ง ขนตายาวทอดต่ำ สายตามองไปไกลอย่างไร้จุดหมาย

เสียงใส ๆ ของเด็กน้อยเอ่ยขึ้นเบา ๆ “ไม่ต้องเกรงใจ”

จากนั้นก็รีบนั่งลง กลับเงียบไม่พูดอะไรอีก