กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
อวิ๋นซูหยางจ้องมองเธอด้วยความรังเกียจ จากนั้นก็มองดูผ้าปูที่นอนที่ถูกเธอนอนจนยับยู่ยี่
“นี่ ยัยตัวเปี๊ยก เธอหลับไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงตื่นขึ้นมาอีกล่ะ?”
อวิ๋นซีเยว่ก้มหน้า ปลายนิ้วมือนุ่มนิ่มประกบเข้าหากัน ปากเล็ก ๆ ขมุบขมิบ เสียงเด็กไร้เดียงสารู้สึกน้อยใจอยู่บ้าง “พ่อ เยว่เป่ากลัวมากเลย…”