เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 566 ความเข้าใจที่ลึกซึ้งขึ้นเรื่อย ๆ
เมื่อรู้สึกได้ว่า 073 มาถึง อันเสี่ยวไห่ก็ผ่อนคลายมโนจิตลงอย่างสิ้นเชิง ความง่วงงุนที่ไม่อาจต้านทานถาโถมเข้ามาในทันใด เขาจึงผล็อยหลับลึกไป
ในความเลือนราง เขารู้สึกถึงแสงสว่างแยงตา นั่นคงเป็นแสงจากโคมไฟไร้เงาที่ส่องลงมาจากเหนือศีรษะ แต่อันเสี่ยวไห่ไม่ได้สนใจและหลับต่อ ในความสะลึมสะลือ เขารู้สึกว่ามีผู้คนเดินเข้าออกห้อง ทว่าอันเสี่ยวไห่ก็ยังไม่สนใจและคงหลับต่อไป
กว่าจะตื่นขึ้นมาได้ ก็มีความง่วงงุนระลอกใหม่จู่โจมเข้ามาอีก เขาจึงนอนหลับต่อไป
ดูเหมือนมีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย แต่ก็คล้ายเป็นเพียงชั่วพริบตาเดียว บ่อยครั้งที่อันเสี่ยวไห่แยกไม่ออกว่าเรื่องเหล่านี้เกิดขึ้นข้างกายตน หรือเป็นเพียงเรื่องในความฝัน มันช่างก้ำกึ่งระหว่างความจริงกับภาพลวง
กระทั่งเขาสัมผัสได้ถึงมือคู่หนึ่งที่หยาบกร้านแต่อ่อนโยนลูบลงบนหน้าผากของตน อันเสี่ยวไห่จึงลืมตาทั้งสองข้างขึ้นมา
“ในที่สุดก็ตื่นเสียที นายช่างนอนเก่งจริง ๆ!” 073 ที่อยู่ข้างเตียงผู้ป่วยแย้มยิ้มอย่างผ่อนคลาย
อันเสี่ยวไห่ยิ้มตอบบาง ๆ 073 ลุกขึ้นช่วยประคองให้เขาลุกขึ้นนั่ง
“เขาหนีไปได้ใช่ไหม?”
“ใช่ หนีไปแล้ว มีคนมารับตัวเขา วงล้อมพวกเราถูกพวกเขาฉีกเปิดออกเป็นช่อง