เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 542 ยามลมวสันต์พัดพาความสมหวัง
“ขอร้องล่ะปล่อยผมไปเถอะ! ปล่อยผมไปเถอะนะ! ……
ผมไม่รู้อะไรทั้งนั้น! ผมจะไม่พูดอะไรออกไปทั้งสิ้น! ……
ผมหลบซ่อนมา 20 กว่าปีแล้ว ผมจะนำความลับเหล่านี้ลงหลุมศพไปด้วย เชื่อผมเถอะ! ……
ขอร้องล่ะปล่อยผมไปเถอะ! ……”
หมออวี๋หดตัวอยู่ในมุมห้องพลางส่งเสียงวิงวอนแผ่วเบาไม่หยุด ร่างสั่นเทาไปทั้งตัว สภาพจิตใจแทบจะพังทลาย อันเสี่ยวไห่ไม่ได้บีบคั้นเขา กระทั่งถอนสายตาที่จ้องมองเขากลับคืนมา
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด หมออวี๋ยังคงตกอยู่ในสภาวะตึงเครียดอย่างถึงที่สุด ไม่มีทีท่าว่าจะผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย อันเสี่ยวไห่ถอนหายใจเบา ๆ คราหนึ่งแล้วลุกขึ้นยืน
หมออวี๋สะดุ้งตกใจสุดขีด ส่งเสียงกรีดร้องอย่างสิ้นหวังออกมา ทว่าแม้จะเป็นเสียงกรีดร้อง เขาก็ยังคงพยายามสะกดกลั้นเสียงไว้อย่างเอาเป็นเอาตาย
“วางใจเถอะ ผมไม่ทำอะไรคุณหรอก ต่อให้เมื่อ 23 ปีก่อนคุณจะเคยก่อความเสียหายให้ผม ผมก็จะไม่แตะต้องคุณ ดูจากท่าทางของคุณก็รู้แล้วว่าไม่ได้ตั้งใจ คุณเองก็กลัวมากเช่นกัน
ผมไม่อยากบีบคั้นคุณ เอาเป็นว่าแค่นี้แล้วกัน”