เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 498 ธารประทีป
ลมบูรพาพัดราตรีสะพรั่งดั่งบุปผานับพันต้น ทั้งยังเป่าร่วงหล่น ดุจดั่งห่าฝนดาวตก!
--ซินชี่จี๋
“นี่ เสี่ยวไห่ มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเหมือนจุดประทัดเลยล่ะ?” สวีเทียนโย่วหันกลับมาถามด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
พวกอันเสี่ยวไห่นั่งเรือเข้าใกล้เรือนจำโรด ทุกคนได้ยินเสียงระเบิดแตกเปรี๊ยะดังขึ้นจากเรือนจำโรดอย่างต่อเนื่อง พอเงยหน้ามองดูก็พบว่าเรือนจำทั้งหลังราวกับถูกกระสุนสาดเข้าใส่อย่างหนาแน่น ประกายไฟปะทุขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่าไม่หยุดหย่อน
“คอนกรีตไม่ทนความร้อนสูง พอถูกเผาก็จะแตกออกเอง”
“พับผ่าสิ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง นายนี่เก่งจริง ๆ ทำไมรู้ไปหมดทุกเรื่องเลยล่ะ?”
“นายหุบปากไปเลย!”
“โอ้!” สวีเทียนโย่วหุบปากลงอย่างเด็ดขาด ตอนนี้กำลังอยู่ในระหว่างปฏิบัติการ ไม่ใช่เวลามาทำตัวเล่น ๆ เรื่องหนักเบาแค่นี้เขายังแยกแยะได้ เพียงแต่สงสัยมากเกินไปจนอดไม่ได้จริง ๆ!
สิ่งที่สวีเทียนโย่วคิดไม่ถึงก็คือ ความสุขุมของเขากลับช่วยให้บรรยากาศบนเรือผ่อนคลายลงไปบ้างเล็กน้อย