เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 457 พวกเรายอมรับความสูญเสียได้
“พี่ใหญ่!”
บนดาดฟ้าตึกสูงแห่งหนึ่ง คุนจี้พุ่งเข้าหาอันเสี่ยวไห่ราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่ ทว่ากลับถูกสวีเทียนโย่วที่ตาไวและมือเร็วกว่าคว้าตัวดึงกลับมาได้ทัน
“อย่าใจร้อน หัวหน้าของนายยังมีแผลอยู่ ขืนนายขับชนฝ่าเข้าไปแบบนั้นมีหวังเอาชีวิตเขาพอดี”
“อ๊ะ พี่ใหญ่ คุณเป็นอะไรไปหรือ?”
“ไม่มีอะไร แค่หกล้มค่อนข้างแรงน่ะ เป็นอย่างไรบ้าง? พวกนายอยู่ที่นี่สบายดีไหม?” อันเสี่ยวไห่ยิ้มถาม
แม้เวลาที่แยกจากกันจะไม่นานนัก แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด กลับมีความรู้สึกราวกับผ่านมาแสนนาน
“ฉันน่ะสบายดี แค่แต่ละวันค่อนข้างน่าเบื่อไปหน่อย อาไหล่นี่สิลำบาก เขานั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์เขม็งทุกวัน ตาแทบไม่กล้ากะพริบ อัตราแลกเปลี่ยนขยับขึ้นมาแค่นิดเดียว เขาก็กินข้าวไม่ลงแล้ว ผอมซูบไปตั้งเยอะเลย”
“อย่างนั้นหรือ?…” อันเสี่ยวไห่เหลือบมองไล่ตงหลินที่อยู่ไม่ไกล เขาผอมลงไปอย่างเห็นได้ชัดจริง ๆ เสื้อผ้าดูหลวมโพรกไปหมด ข้างกายเขายังมีชาวต่างชาติคนหนึ่งยืนยิ้มอยู่ด้วย
“หัวหน้า ท่านนี้คือคุณผู้ชายเฟอร์นันเดส เป็นประธานบริษัทระดมทุนเพื่อการลงทุนที่มีการร่วมมือกับเรา”