เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 456 ความไม่แน่นอน
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น สวีเทียนโย่วก็พุ่งเข้าไปในบ้านไม้ของอันเสี่ยวไห่อย่างกระตือรือร้นเพื่อจะดูเรื่องสนุก แต่เขากลับได้เห็นภาพอันแปลกประหลาดฉากหนึ่ง
บนพื้นห้องรับแขก มีแผ่นยันต์สิบกว่าใบแปะเรียงกันเป็นวงแหวน ผู้หญิงที่อายุน้อยและสะสวยที่สุดของซู้พานคนนั้น กำลังนอนค้างอยู่ในท่าทางที่ดูพิลึกพิลั่นอยู่ตรงกึ่งกลางวงแหวนพอดี
สภาพเช่นนี้น่าจะค้างเติ่งมานานมากแล้ว เสื้อผ้าบางเบาจึงถูกเหงื่อชุ่มจนแนบติดไปกับเรือนร่าง ส่วนอันเสี่ยวไห่กลับกำลังชงชาอยู่ข้างโซฟาอย่างสบายอารมณ์ หางตาก็ไม่แลผู้หญิงคนนี้แม้แต่น้อย
สวีเทียนโย่วตัดใจหลบสายตาที่เปี่ยมด้วยการวิงวอนของหญิงสาว แล้วดึงตัวอันเสี่ยวไห่ออกจากบ้านไม้ไป
“แฮะ ๆ ๆ ……” สวีเทียนโย่วพลางช่วยเปลี่ยนยาให้อันเสี่ยวไห่ พลางก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
“นายหัวเราะอะไรกัน?!” อันเสี่ยวไห่ปั้นหน้าขรึมถามขึ้นมา ทว่าพอถามจบ ตนเองก็อดหัวเราะตามไปด้วยไม่ได้
“นายไม่ถึงขั้นนั้นมั้ง!? ไม่อยากให้เธอปรนนิบัติ ก็ไล่เธอไสหัวไปเสียก็สิ้นเรื่อง ไฉนต้องทรมานทรมารกเขาแบบนี้ด้วย”
“ทำไมจะไม่ถึงขั้นนั้นล่ะ? ผู้ชายของเธอคิดจะทรมานฉัน แล้วฉันจะทรมานเธอบ้างไม่ได้หรือ? นายเคยคิดบ้างไหมว่าทำไมซู้พานถึงชอบทำเรื่องพรรค์นี้?”