เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 421 ทีละคน
บนเกาะกลางทะเลอันห่างไกลจากแผ่นดินใหญ่
หลี่เม่าไฉกำลังคุยโทรศัพท์ดาวเทียมกับใครบางคนอยู่
หลี่เม่าไฉในยามนี้ ให้ความรู้สึกที่แตกต่างกับตอนที่เขาอยู่หมู่บ้านไห่เหวยอย่างสิ้นเชิง กลิ่นอายความระแวดระวัง ขลาดกลัว และตื่นตระหนกที่เคยมีบนตัวเขาพลันสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความดุดัน โหดเหี้ยม และเปิดเผยโอหัง
“หงเยี่ยน บางครั้งฉันก็ยอมรับนับถือนายจริง ๆ ไม่ว่าจะอันตรายแค่ไหน นายก็ยังนิ่งเฉยรับมือกับมันได้ตลอด”
“นกนางนวล อย่าพูดเรื่องไร้สาระพวกนี้เลย ช่วงเวลาที่นายหนีออกมา เมืองเซินไห่เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นไม่น้อย ตอนนี้เมืองเซินไห่เปรียบเสมือนสุญญากาศ เป็นโอกาสดีที่สุดที่จะบุกกลับไป”
ปลายสายโทรศัพท์ น้ำเสียงของหงเยี่ยนทั้งแหบพร่าและต่ำลึก ทั้งยังดูอ่อนเปลี้ยเพลียแรง
“ช่างมันเถอะ ฉันยังอยากมีชีวิตอยู่อีกหลายปี! หลายปีมานี้พวกเราหาเงินได้มากขนาดนี้ แต่ไม่เคยได้เสพสุขดี ๆ สักครั้ง ต้องคอยอกสั่นขวัญแขวนอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน พูดตามตรง ฉันเริ่มเบื่อหน่ายเต็มทนแล้ว