เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 376 ไม่เอาอีกแล้ว
หนึ่งคืนนี้ อันเสี่ยวไห่นอนหลับได้อย่างสนิทใจเป็นพิเศษ นี่เป็นสิ่งที่แม้แต่ตัวอันเสี่ยวไห่เองก็คาดไม่ถึง
พอตื่นขึ้นมาก็เป็นเวลาเที่ยงวันอีกแล้ว
เฉินสุ่ยเฟินไม่อยู่บ้าน น่าจะไปทำงานที่ค่ายตำรวจติดอาวุธแล้ว ข้าวเที่ยงที่เธอเตรียมไว้ให้อันเสี่ยวไห่อุดมสมบูรณ์เป็นพิเศษ
อันเสี่ยวไห่มองดูอาหารที่เหลือไว้ในกระทะเหล็ก มุมปากก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้นมา
เฉินสุ่ยเฟินก็เป็นคนแบบนี้ คนในยุคสมัยนั้นแทบทุกคนล้วนเป็นเช่นนี้ พวกเขามักคิดกันว่า ขอเพียงได้กินอิ่มกินดี ก็สามารถเอาชนะอุปสรรคทุกอย่างได้ ทั้งความโศกเศร้า และความสิ้นหวัง
ไม่มีอะไรที่อาหารมื้ออร่อยสักมื้อจะเอาชนะไม่ได้
บางทีคงมีแต่คนที่เคยอดอยากจริง ๆ เท่านั้น ถึงจะเข้าใจได้อย่างถ่องแท้ว่า การได้กินอิ่มกินดีนั้นเป็นเรื่องที่มีความสุขมากเพียงใด
อันเสี่ยวไห่กินข้าวอย่างตั้งอกตั้งใจจนหมด แล้วจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาโจวเจิ้งกั๋ว
ตอนที่อยู่บนทางไปอำเภอหนานเจียง โจวเจิ้งกั๋วเคยโทรหาอันเสี่ยวไห่ เขาน่าจะมีเรื่องอะไรบางอย่างจะพูด แต่พอได้ยินอันเสี่ยวไห่เล่าถึงสถานการณ์ของปู่ โจวเจิ้งกั๋วก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงแค่บอกให้เขาเดินทางระมัดระวัง